تاریخ و تکامل ضبط کننده زمان کارت پانچ را می توان به قرن نوزدهم ردیابی کرد ، هنگامی که کارفرمایان به یک روش قابل اعتماد برای ردیابی حضور در کارمندان و ساعات کار نیاز داشتند. قبل از سیستم کارت پانچ ، کارفرمایان غالباً به سوابق دستنویس اعتماد می کردند یا به کارگران اعتماد می کردند تا ساعت های خود را گزارش دهند ، که مستعد خطاها و ناهنجاری بود.
در سال 1888 ، ویلارد باندی اولین ساعت زمانی اتوماتیک را اختراع کرد که از نوار کاغذی برای ضبط بارهای داخل و خارج یک کارمند استفاده می کرد. با این حال ، سیستم نوار کاغذ غیرقابل اعتماد و مستعد خطاها بود. در سال 1900 ثبت شد ، اولین ضبط کننده زمان موفق توسط هارلو بوندی ، برادر ویلارد اختراع شد. این دستگاه از یک سیستم کارت پانچ استفاده می کند ، جایی که کارمندان کارت را در دستگاه وارد می کنند ، که سپس زمان و تاریخ ورود و عزیمت آنها را روی کارت چاپ می کند.
ضبط زمان کارت پانچ به سرعت در بین مشاغل محبوب شد ، زیرا امکان ردیابی دقیق تر ساعات کارکنان را فراهم می آورد ، و همچنین می تواند برای محاسبه دستمزد استفاده شود. در سال 1921 ، IBM شرکت تولید Bundy را به دست آورد و سیستم کارت پانچ را بیشتر توسعه داد. IBM نوآوری های جدیدی مانند امکان ذخیره و بازیابی داده ها از کارت ها و امکان چاپ اطلاعات اضافی مانند نام کارمندان و کدهای شغلی را معرفی کرد.
ضبط زمان کارت پانچ تا دهه 1970 ، هنگامی که ساعت های الکترونیکی و سیستم های رایانه ای معرفی شدند ، به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. در حالی که ضبط کننده زمان کارت پانچ دیگر معمولاً مورد استفاده قرار نمی گیرد ، آنها نقش مهمی در توسعه فناوری ردیابی زمان مدرن ایفا می کنند.
امروزه ، سیستم های ردیابی زمان با استفاده گسترده از ساعت - در برنامه ها ، اسکنرهای بیومتریک و سیستم عامل های ردیابی زمان آنلاین ، حتی بیشتر تکامل یافته اند. این سیستم ها انعطاف پذیری و دقت بیشتری را ارائه می دهند و می توانند برای پاسخگویی به نیازهای مشاغل بزرگ و کوچک تنظیم شوند. با این حال ، ضبط زمان کارت پانچ همیشه به عنوان یک نوآوری پیشگام به یاد خواهد آمد که در شیوه پیگیری و مدیریت زمان کارکنان ، انقلابی را متحول می کند.
